,

Yolda 200 Gün

“Bir noktadan sonra artık geriye dönüş yoktur. İşte varılması gereken yer o noktadır.” der Kafka. İşte 200 gün önce ben o noktaya varıp 360’a başlarken hiç bu kadar iyi hissedeceğimi tahmin etmemiştim. Ceplerimdeki taşları, safralarımı bıraktım her attığım adımda. Yoldan önce omuzlarında dünyayı taşıyan Atlas gibi iki büklüm hissederken, her vardığım noktada omuzlarımın daha da dikleştiğini hissetmeye başladım.

Bu süreçte yolun bana gösterdiği en önemli şeyse ne kadar şanslı olduğumdu. Şansım bu seyahati yapabilmemden kaynaklanmıyordu. O şansı kendim yaratmıştım. Fedakarlıklar yaparak, bedeller ödeyerek en önemlisi bu yolu seçerek. Şansım karşıma çıkan insanlardan kaynaklanıyordu. Hem 360 öncesi hayatımda olan en büyük malvarlığım çevremdeki insanlardı. Bakıyorum 360’ı duyurduğum yazıda “Dünyada hala iyi insanlar var ve bunu size önümüzdeki bir yıldan uzun süre zarfında umarım göstereceğim.” diye yazmışım. Yol beni haklı çıkardı. Tek dikili ağacı olmayan bir adam olarak ne kadar zengin olduğumu anladım.

Ben gidiyorum dediğimde “neden” sorusunu sormayıp bana güvenenlere, “bunu yalnız yapmak hayalindi, yalnız gitmen gerek” diyecek kadar yüce gönüllülük gösterenlere ve yolda karşıma hızır gibi çıkanlara; 200 gün için tüm o insanlara teşekkürler.

Share

You May Also Like

One comment

  1. Emre Sezgin
    11/2016 at 22:25

    Merhaba, yazılarında yazının yayımlanma tarihini de yazarsan ben gibi meraklılar için iyi olur, iyi dünya turları.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *